Səhnə fədakarlığı, əməl salehliyi

Ötən əsrin əvvəllərində Azərbaycan səhnəsinin
elə müqtədir, mükəmməl aktyorları olub ki, biz onları ancaq haqqında yazılanları
oxumaqla tanıyırıq. Həqiqətən də səhnə ömrü yaşayanların taleləri qəribədir.
Yaratdıqları obrazlar lentə alınmayıbsa, təsəvvür çətinləşir. Göz yaddaşı əvəzsizdir.
Yaxşı ki, ömrün hansısa anını əbədiləşdirən şəkillər var. Bəzən bu dilsiz fotolar
belə bəzi mətləblərin açılmasına yardımçı ola bilir. Çalışdığım İctimai televiziyada həmkarım
Saleh Bağırov bizi babasının arxivi ilə tanış edəndə həm heyrətləndim, həm də
çox mütəəssir oldum. Mən həm qüdrətli bir aktyorun həyat yolunu, yaradıcılığını
öyrəndim, həm də belə bir sənətkarın unudulduğuna görə pərişan ovqat yaşadım.
Sadıq Xəlil oğlu Bağırov 1907-ci ilin
yazında Bakıda sənətkar ailəsində anadan olub. Valideynlərini erkən itirdiyindən
əmisi Məşədi Salmanın himayəsində böyüyüb. Saleh təxəllüsünü ona görkəmli sənətkarımız
Rza Təhmasib verib. Bu ad özündə bir çox məziyyətləri ehtiva edir: səhnədəki fədakarlığı,
həyatdakı mərhəmətliliyi - bir sözlə, əməli saleh adam olduğunu. Bakıda müxtəlif
məktəblərdə təhsil alıb. Uşaqlıqdan teatra olan sonsuz marağı onu dram dərnəklərinə
aparıb, həvəskar aktyorluq edib. 1929-1932-ci illərdə Mirzə Fətəli Axundzadə
adına Bakı Teatr Məktəbində aktyorluq təhsili alıb. Cəfər Cabbarlının əsərlərini
çox sevirmiş. O, hələ erkən gənclik illərində İ.Əbilov adına, həmçinin Qaraşəhər,
Metalist, Həkimlər klublarının dram dərnəklərində çalışdığı zaman Cəfər
Cabbarlının "Aydın” əsərində Aydın, "Oqtay Eloğlu” dramında Oqtay obrazlarını
ustalıqla yaradıb. Özünün yazdığı xatirədən oxudum ki, bu xəbəri böyük ədibə
çatdırıblar, Cəfər Cabbarlı da Sadığın məharətini gözləri ilə izləyib, bəyənib
və onun gələcəkdə qüdrətli aktyor olacağını da bildirib. Özünün istedadı, Cəfər
Cabbarlının dəstəyi sayəsində Sadığı tələbə ikən Azərbaycan Dram Teatrının
truppasına qəbul ediblər. A. A. Tuqanov, H. Cavid, A.M. Mudrov, M. Kirmanşahlı
və başqa görkəmli müəllimlərin dərsləri, məşğələləri peşəkar aktyor ustalığına
yiyələnməkdə ona kömək edir. Ömrünün 50 ilini bağladığı bu səhnədə 100-dən
artıq rol yaradıb. Haqqında yazılanlardan bu qənaətə gəlmək olur ki, o, can
verdiyi obrazları mükəmməl yarada bilirdi, hətta onun epizodik rolu da baş qəhrəmandan
güclü çıxardı. Nəvəsi Saleh danışır ki, babamın ən böyük arzularından biri də Cəfər
Cabbarlının "Od gəlini”ndə Qorxmazı yaratmaq olub. Bu surəti də dövrünün çox məşhur
aktyoru İsmayıl Dağıstanlı oynayarmış. Xəbər İ.Dağıstanlıya çatıb. O da məmnuniyyətlə
başını tərpədərək deyib ki, mütləq oynayar. Bu böyük ürəkli sənətkar bir neçə
gündən sonra evdən teatra zəng edərək söyləyib ki, anam xəstədir, yanına getməliyəm.
Gələ bilməyəcəyəm, Qorxmazı tapşırın Sadığa.
A.A.Tuqanov gənc aktyoru yanına çağıraraq "get hazırlaş, səhnəyə
çıxmalısan, Qorxmaz rolunda.” Bu gözlənilməz təklifdən heyrətlənən Sadıq: "Mən
axı heç məşq də eləməmişəm” deyib. "Əgər İsmayıl Dağıstanlı səni məsləhət
görürsə, başqa söz ola bilməz” - deyə gənci tələsdiriblər. Sonradan məlum olub
ki, İ. Dağıstanlının anası xəstələnməyib. Gəncə yol açmaq üçün bu, böyük sənətkarın
bəhanəsi imiş. O dövrün aktyorlarının əksəriyyətində sənətə, istedadlıya bu cür
həssas münasibət və qayğı var idi. İndi bəzən eşitdiklərindən az qala lərzəyə gəlirsən.
"Bu rolu həmişə mən yaratmışam, ona niyə verdilər” kimi etirazı eşidəndə”
adamın nitqi tutulur.
Eyni tamaşada bir-birinə zidd olan fərqli
obrazları da yaratmaqda Sadıq Saleh çox ustad imiş. Yazılanlardan məlum olur
ki, Səməd Vurğunuin "Vaqif” dramında yaratdığı Əlibəy və təlxək rolları həm sənət
adamlarını, həm də tamaşaçıları heyrətə gətirib. Başqalaşmağı, can verdiyi
obrazın daxili aləmini onun zahiri görünüşü ilə bağlamağı elə bacarırmış ki, səhnədəkinin
aktyor olduğu unudulurmuş. Maraqlısı da odur ki, Sadıq Salehin nəinki müxtəlif,
eyni rolları da fərqli alınırmış. Bu səbəbdən də onun oynadığı tamaşalara
insanlar həvəslə gəlir və öz aralarında müzakirələr aparardılar. Səsiylə,
baxışları, duruşu, hətta sükutu ilə obrazının portretini mükəmməl yarada
bildiyindən rejissorlar onunla rahat işləyə bilir və arxayın olurdular ki,
tamaşa uğurlu alınacaq. Həm yerli, həm də xarici ölkə yazıçılarının səhnəyə
qoyulmuş əsərlərində yaratdığı obrazlar ona dərin məhəbbət və şöhrət gətirmişdi.
Qastrol səfərlərində də ən çox alqışlanan aktyorlardan biri də məhz Sadıq Saleh
olardı. 1959-cu ildə Moskvada Azərbaycan ədəbiyyatı və incəsənəti on günlüyü
keçirilib. Məlumdur ki, həmin tədbirdə ölkəmizin çox tanınmış, məşhur və müxtəlif
sənət sahibləri öz qabiliyyətlərini, əsas da istedadlarını nümayiş etdiriblər.
Mərasim başa çatdıqdan sonra diqqət çəkən, fərqlənən iştirakçılara müxtəlif
mükafatlar, fəxri adlar, orden və medallar verilib. Sadıq Saleh də məhz həmin tədbirdən
sonra Azərbaycanın Əməkdar artisti fəxri adına layiq görülüb.
Əlbəttə, Sadıq Salehin bir aktyor kimi fəaliyyəti
teatrla məhdudlaşmırdı. Radio və televiziya tamaşalarında da fəal iştirak
edirdi. Onu böyük ehtiramla tez-tez "Azərbaycanfilm”ə
də çağırırdılar. Bir çox sənədli filmlərin səsləndirilməsində, dublyaj edilən ekran əsərlərində iştirak edir,
hətta filmlərə də çəkilirdi. Böyük bəstəkarımız Üzeyir Hacıbəylinin "O olmasın,
bu olsun” musiqili komediyası əsasında çəkilmiş eyni adlı filmdə Sadıq Salehin
yaratdığı Mirzə Ələkbər Sabirin obrazı olduqca mükəmməl və dolğundur. Bir
tamaşaçı kimi bu mənim şəxsi fikrimdir, rol təbii, inandırıcı və təsirli
alınıb. Adama elə gəlir ki, bu hansısa bir aktyorun yaratdığı obraz yox, elə
dahi Sabirin özüdür. Uğur, müvəffəqiyyət və yaddaşlarda iz salmaq, əbədiləşmək
budur!
Bir insan
kimi də Sadıq Salehin zəngin daxili aləmi olub. İnsanlara yardım etməyi, kiməsə
kömək əlini uzatmağı çox sevərmiş. Əslində heç elə də imkanlı olmayıb. Amma
daxili dünyası həmişə onu fərqləndirə bilib. Sənətşünas Məryəm Əlizadə danışır
ki, aktyor Elxan Ağahüseynoğlu söyləyirdi ki, teatrda təzə işə başlamışdım.
Maddi vəziyyətimdə elə yaxşı deyildi. Bir gün məşqə gələn də Sadıq Saleh nimdaş
ayaqqabılarıma işarə edib dedi: "Oğul, bu nədir, sən aktyorsan, geyiminə fikir
ver”. Əlacsız gülümsədim. O, məni kənara çəkib, cibimə pul qoydu, "get, özünə
ayaqqabı al” dedi. Amma gənc aktyorun evdə başqa qayğıları olduğundan bu
tapşırığı yerinə yetirə bilməyib. Bir neçə gündən sonra Sadıq Saleh görüb ki,
Elxan yenə köhnə başmağındadır. "Ay oğul, bəs mən sənə nə demişdim?” Aktyor
başını aşağı salaraq etiraf edib ki, pulu ailəsinin başqa ehtiyacına xərcləyib.
Sadıq Saleh yenidən gənc həmkarına maddi kömək edib. İllərdən sonra yazıya gələn
bu hadisə əslində bir nümunədir. Bir-birimizə diqqətli və mərhəmətli olaq.
Sadıq Saleh kimi əməli saleh olmaq həm də Allahın nəzərində ucalmaqdı.
Saleh Bağırov mənə babasının yadigarlarından məhəbbətlə danışdı. Böyük
oğlu Ramiz Bağırov (Salehin atası-F.X.) uzun illər ana televiziyamızda səs
rejissoru işləyib. Pərviz Bağırov Əməkdar artistdir. Həm teatr tamaşalarında, həm
də filmlərimizdə gözəl rollar yaradıb. Xəlil Bağırov isə riyaziyyatçıdır. Həqiqətən
də sənətkar ömrü heç zaman itmir, bitmir, davam edir. Bu mənada unudulmaz sənətkarımız
Sadıq Salehin səhnə fədakarlığı, ən başlıcası, əməli salehliyi onun əbədiliyini
şərtləndirən əsas amillərdir. Seçilən sənətkar olmaq bir xoşbəxtlikdirsə, dəyərli
övladlar isə bu bəxtəvərliyin zirvəsidir. Ruhu şad olsun, Sadıq Salehin!
Flora XƏLİLZADƏ,
Əməkdar
jurnalist
